Belmont’un Laneti Bana Kiliclasma Konusunda Onemli Bir Ders Verdi: Daha Sik Yapmaliyim

Belmont’s CurseBelmont’s Curse

Genellikle menzilli bir oyun tarzını tercih ederim; mızrak ve kırbaç silahlarını kullanmayı severim çünkü bunlarla sağlıklı bir mesafe koruyup aynı zamanda büyük zarar verebilirim. Air dash, thorn whip ve slide gibi hareket araçları savunma tarafında işimi kolaylaştırır ve artık neredeyse yalnızca bunlara güvenirim. Bana göre hasar almaktan kaçmanın en iyi ve en kolay yolu, o hasardan mümkün olduğunca uzaklaşmaktır. Bu kaçınmacı stratejim sayesinde Mammon’un öfkesi gibi bir boss hariç oldukça keyifli bir deneyim yaşadım.

Mammon, ortasında bir göz yuvası bulunan bir çark şeklinde görünen, büyük ve çirkin, “korkma” diyen biblikal açıdan melek türünden bir yaratıktır. Onu etkisiz hale getirmeye yönelik ilk birkaç denemem iyi gitmedi. Arenada düzensiz şekilde zıplayıp farklı açılardan ateş çizgileri fışkırtıyor ve Rose’un konumunu takip ettikten sonra ona acımasızca çöküyordu. O saldırılardan kaçmak konusunda gerçekten büyük zorluk çalıyordum; çünkü birinden kaçmak için koşmak beni çoğu zaman başka birinin tehlike bölgesine sokuyordu. Kaçabilmek için yeterince hızlı hareket edemiyordum.

Hayal kırıklığı içinde bir mola verdim ve oyunun ipuçlarını ve profesyonellerin içinden geçmek için kullandığı taktikleri görmek için oyunun bir speedrun’ını açtım. Görünüşe göre çok fazla parry yapıyorlar. Parry’yi, ‘teki savunma mekanizması olarak diğer oyunlarında olduğu için sevmiyorum: Bu işi anında yapmak zor. Bu zorluk, bahsettiğim gibi, ‘in her şeyi size, her yere, birden atma eğiliminde olması nedeniyle daha da artıyor. Parry yapmayı ‘te sevmemin tek nedeni, saldırıyı beklerken sadece yerinde duruyor olmanız. Yüzünüze doğru giden 9 milyon mermi varken zamanlamayı çözmeye çalışmak akılsızca bir iş, özellikle hareket mekanikleri bana aktif olarak zamanlamam gereken bir şeyden çok kas hafızasına benziyor.

Ama canı cehenneme, bu yüzyılda oyunu bitirmek istiyorum, bu yüzden bir şans verdim—ve ne kadar da sinir bozucu şekilde işe yaradığına hayret ettim. Birkaç denemeden sonra, oyunu tekrar elime aldktan sonra Mammon’u alt etmeyi başardım. oyunlarında, bir zindanda yeni bir eşya edindiğinizde boss’un genellikle o eşya etrafında tematik olarak tasarlandığını biliyorsunuz, değil mi? Hissettirdiği şey tam olarak buydu, daha önce parry’i dört beş boss’a karşı kullanmış olsam bile. size kendi oynama tarzınızı bulma özgürlüünü verir, ancak ara sıra anlayışınızı test eden sınamalar sunar. Bunu seviyorum, çünkü şeylerin çok ritüel haline gelmesini veya eskimesini engeller. Parry’i düzenli rotama dahil etme kapasitem olduğundan şüphe ediyorum, ancak bir dahaki sefere sıkıştığımda, çantamdaki hilelerden yeni bir şey çıkarmam gerektiğini biliyorum.