Η κατάρα του Belmont μου έμαθε μια σημαντική μάθηση για την άμυνα: θα έπρεπε να το κάνω πιο συχνά

Η κατάρα του BelmontBelmont’s Curse

Συνήθως προτιμώ ένα παιχνίδι από απόσταση, προτιμώντας τα όπλα δόρυ και μαστίγιο, γιατί με αυτά μπορώ να διατηρώ μια υγιή απόσταση και ταυτόχρονα να προκαλώ ζημιά. Τα εργαλεία κίνησης όπως το αεροπορικό dash, το αγκάθινο μαστίγιο και το ολίσθημα βοηθούν στην άμυνα, και έχω έρθει να βασίζομαι σε αυτά σχεδόν αποκλειστικά. Για μένα, ο καλύτερος και ο ευκολότερος τρόπος για να αποφύγω ζημιά είναι απλώς να τρέξω μακριά από αυτήν. Με αυτή τη στρατηγική αποφυγής, έχω περάσει μια αρκετά καλή μέχρι που συνάντησα έναν μάγο: τον φιλάργυρο Μάμμωνα.

Ο Mammon είναι αυτό το μεγάλο, άσχημο πλάσμα τύπου αγγέλου “μην φοβάσαι” βιβλικά, που μοιάζει με τροχό με ένα μάτι στο κέντρο. Οι πρώτες προσπάθειές μου να τον κατεβάσω πήγαν άσχημα. Αγαπά να πηδάει ασύστατα σε όλη την αρένα, να ρίχνει γραμμές φωτιάς σε διάφορες γωνίες και να παρακολουθεί την τοποθέτηση της Rose πριν πέσει βίαια πάνω της. Είχα τα δύσκολά μου να αποφύγω εκείνες τις επιθέσεις, καθώς το τρέξιμο μακριά από μία συχνά με έβαζε σε ζώνη κινδύνου από άλλη. Απλώς δεν μπορούσα να κινήσω αρκετά γρήγορα για να φύγω.

Ενόχλητος, έκανα μια παύση και έβλεπα ένα speedrun του παιχνιδιού απλώς για να δω τα κόλπα που χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες για να το ξεπεράσουν. Αποδεικνύεται ότι παρισάνουν άμυνα, πολύ. Δεν μου αλεί το παράγω ως μηχανισμό άμυνας στο για τον ίδιο λόγο που δεν μου αλεί στο άλλο παιχνίδι με τα : Είναι δύσκολο να κάνεις αυτό το πράγμα στην κίνηση. Αυτή η δυσκολία επιδεινώνεται γιατί, όπως έχω αναφέρει, το αγαπά να σου πετάει τα πάντα, παντού, ταυτόχρονα. Ο μοναδικός λόγος που μου αλεί το παράγω στο είναι γιατί απλώς στέκεις ακίνητος περιμένοντας την επίθεση. Το να προσπαθείς να βρεις τους χρόνους όταν 9 εκατομμύρια βλήματα κατευθύνονται προς το πρόσωπό σου είναι μια άχρηστη προσπάθεια, ειδικά όταν οι μηχανικές κίνησης μου φαίνονται πιο πολύ ως μυϊκή μνήμη παρά κάτι που πρέπει να χρονομετρώ ενεργά.

Αλλά ρε μάλα, θέλω να ολοκληρώσω το παιχνίδι αυτό τον αιώνα, οπότε το δοκίμασα—και είναι αφόρητα εκνευριστικό το πόσο καλά πέτυχε. Αντί για έναν άλλο γύρο αποτυχιών, νίκησα τον Mammon μέσα σε μερικές προσπάθειες μετά το ξανάπιασμα. Ξέρεις πώς στα παιχνίδια , μετά που παίρνεις ένα νέο αντικείμενο σε ένα dungeon, ο boss του είναι συχνά θεματικά σχεδιασμένος γύρω από αυτό το αντικείμενο; Αυτό ήταν που ένιωσα, ακόμα κι αν είχα πιάσει το parry σε τέσσερα περίπου bosses στο παρελθόν. Το σου δίνει την ελευθερία να βρεις το δικό σου τρόπο παιχνιδιού, αλλά κάθε τόσο σου προσφέρει μια δοκιμασία για να ελέγξει την κατανόηση. Μου αρέσει αυτό, γιατί αποτρέπει τα πράγματα να γίνουν πολύ ροτινά ή ξεπερασμένα. Δεν πιστεύω ότι έχω τη δυνατότητα να βάλω το parry στην καθημερινή μου στρατηγική, αλλά την επόμενη φορά που θα μπερδέψω, ξέρω ότι πρέπει να ψάξω στη σακούλα με τα κόλπα μου για κάτι νέο.