Ακόμα και το Call of Duty έχει τώρα μια παράδοση—and είναι εξαιρετική, αλλά τη χρειαζόμαστε σε κάθε παιχνίδι;

Κατά πόσον έχει σημασία, απολαμβάνω τις μηχανές παράρωσης. Χρησιμοποιώ τον όρο “παράρριψη” με προσηγορική έννοια ως συντομογραφία για παιχνίδια δράσης που θέλω να παίζω και που περιλαμβάνουν την παράρριψη ως κυρίαρχη μηχανή. Είμαι επίσης θαυμαστής των καμπανιών του Call of Duty, και αυτά τα παιχνίδια σπάνια περιλαμβάνουν καμία μάχη σώμα με σώμα, για να μην πούμε κάτι τόσο εξελιγμένο όσο η παράρριψη. Έτσι, το να πω ότι πραγματικά ξαφτιάστηκα όταν είδα το Modern Warfare 4 να φέρνει τα δύο μαζί, θα ήταν υποτίμηση.

Ναι, αυτό είναι σωστό. Αν δεν έχεις μπει ακόμα νωρίς στην καμπάνια του Modern Warfare 4, περιέχει μεγάλα τμήματα όπου το μόνο όπλο που έχεις είναι τα χέρια σου. Στην πραγματικότητα, αυτές οι μάχες σώμα με σώμα μπορούν να ολοκληρωθούν μαθαίνοντας τη σωστή στιγμή για την άμυνα· αν την χάσεις ή την κάνεις λάθος, είναι άμεσο Game Over. Έχεις ήδη μπορέσει να χτυπάς ανθρώπους στις καμπάνιες του COD στο παρελθόν, φυσικά, αλλά καμία από αυτές δεν έχει το βάθος—ούτε τη συχνότητα—που εμφανίζεται στο τελευταίο παιχνίδι της Infinity Ward. Είμαστε πρώτα γνωστοί με την ιδέα στη δεύτερη αποστολή, αλλά αυτή η έκδοση είναι στοιχειώδης σε σύγκριση με αυτό που θα σου περάσουν αργότερα.

Εξω στο Ψύχος, η προηγούμενη αποστολή, στην πραγματικότητα ξεκινάει ως μια πιο έντονη αναφορά στο John Wick. Ο Price, ντυμένος με απλά ρούχα, εισέρχεται σε ένα νυχτερινό κέντρο ψάχνοντας μια ένδειξη για έναν στόχο. Τα πράγματα κλιμακώνονται γρήγορα — όπως συνηθίζουν να κάνουν οι καμπάνιες του MW — και ο Price βρίσκει τον εαυτό του να προχωρά μέσα σε ένα γεμάτο νυχτερινό κέντρο με μόνο ένα πιστόλι. Καθώς προχωράει, οι έμπνευσες από το John Wick γίνονται πιο σαφείς, με μια ανταλλαγή πυροβολισμών σε ένα από αυτά τα δωμάτια που χαρακτηρίζεται από τοιχία LED 3D με αναμορφική απεικόνιση.

Η τεχνική μάχης σώμα με σώμα του παιχνιδίου παρουσιάζεται όταν ένας φύλακας ασφαλείας προσπαθεί να σας σταματήσει. Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι η πρώτη φορά που βλέπω την εντολή «Πάτα μπλοκ πριν χτυπηθείς για να αποκρούσεις» σε καμπάνια του COD. Το παιχνίδι επιβραδύνει τον χρόνο για να διαβάσετε την εντολή και να κατανοήσετε την έννοια, αλλά όχι αρκετά πολύ για να κατεβάσω τη γλώσσα μου από το πάτωμα.

Αποφάσισα να δοκιμάσω το βάθος της μηχανής με τον επόμενο αντίπαλο, αλλά δεν εντυπωσιάστηκα: οι φρουροί έχουν περιορισμένες κινήσεις και ευρεία παράθυρα επίθεσης που ήταν εύκολο να διαβαστούν. Ωστόσο, πιο βαθιά μέσα στην αποστολή, οι εχθροί αρχίζουν να προσθέτουν μίξ-απ (!) στο οπλο arsenal τους, φτάνοντας σε μια πολυεπίπεδη μάτηρη έναντι ενός boss που εισάγει μαχαίρια (πιο δύσκολα στο μπλοκάρισμα) στον τύπο της μάχης, πριν προσθέσει κλοτσίσματα και αντίστροφες πυγμαχίες στο μίγμα μετά την αφοπλισμό του.

Το παιχνίδι δεν εμφανίζει ποτέ μετρητές αντοχής ή αστάθειας, κάτι που—ειρωνικά—προσθέτει περισσότερη βάση στο σύστημα. Είστε αναγκασμένοι να διαβάζετε τις κινήσεις της επίθεσης ώστε να χρονομετράτε σωστά το μπλοκάρισμα και να επιτυγχάνετε την παράταξη. Χωρίς την παράταξη, απλά δεν μπορείτε να καταστρέψετε την ισορροπία του αντιπάλου σας και να εκτελέσετε μια ανατροπή· πρέπει να συμμετέχετε σε αυτό τον χορό προκειμένου να προχωρήσετε.

Υπάρχουν μερικές τέτοιες σκηνές σε όλη την καμπάνια του Modern Warfare 4, αλλά καμία πιο εντυπωσιακή από μια κρίσιμη μάχη στο δεύτερο μισό του παιχνιδιού. Πάνω από τις τυπικές γρογιές, τις επιθέσεις με μαχαίρι και τις κλοτσιές, οι αντίπαλοί σας μπορούν πλέον να εκτελέσουν και αριέ. Αυτό γίνεται πιο εντυπωσιακό από τη δυνατότητά τους να αποφεύγουν τις επιθέσεις, μια κίνηση που δεν έχετε στη διάθεσή σας.

Υπάρχει μια εκπληκτικά πυκνή συστήμα κίνησης που κάνει όλο αυτό να λειτουργεί. Τα χτυπήματα είναι οξέα, μεταδίδονται με βάρος και επιβάρυνση που τα παιχνίδια σπάνια πετυχαίνουν σωστά. Υπάρχουν ακόμα προσαρμοσμένες κινήσεις άμυνας με μαχαίρι που παίζουν όταν το μαχαίρι σας έρχεται σε επαφή με το μαχαίρι του αντιπάλου. Αν ήσασταν γενναιόδωρος, θα μπορούσατε να το αποκαλέσετε την έκδοση του COD της μάχης ατσάλι-με-ατσάλι του Onimusha, υποθέτω.

Άρα, έχουμε φτάσει στο απόγειο των επαναλαμβανόμενων παρρυ; Όχι! Η παράρυξη προσθέτει βάθος σε στιγμές που διαφορετικά θα ήταν κοινές. Πιο πολλά παιχνίδια μπορούν να εμπλουτιστούν δανειζόμενοι μηχανισμούς από δημοφιλή είδη εκτός του δικού τους. Το Call of Duty έχει στην πραγματικότητα κάνει όλο και περισσότερο αυτό τα τελευταία χρόνια, επεκτείνοντας τις καμπάνιές του ώστε να περιλαμβάνουν μηχανισμούς loot, κατασκευής και περιπλάνησης σε ανοιχτό κόσμο. Δεν γίνονται πάντα καλά, αλλά όταν γίνονται, δημιουργούν αξέχαστες στιγμές που πηγαίνουν πιο πέρα από το απλό σπάσιμο του ρυθμού.

Τώρα, θέλω να γνωρίζω αν το ίδιο σύστημα μάχης σώμα με σώμα έχει μεταφερθεί και στο DMZ. Φανταστείτε τις δυνατότητες!

Διαβάστε το επόμενο

• COD: Modern Warfare 4 DMZ: οι παίκτες εμφανίζονται στη μέση ενός δρόμου και πατηούνται πριν προλάβουν να κάνουν τίποτα
• Άνθρωποι που έχουν ολοκληρώσει το Call of Duty: Modern Warfare 4 στην νέα difficulty YOLO, με μοναδική ζωή, μοιράζονται εμπειρίες και συμβουλές για το πώς το πέτυχαν
• Η επόμενη σειρά Call of Duty θα εισάγει μια νέα υπο-σειρά στο franchise