GTA: San Andreas’in En Cok Sinir Bozucu Gorevi, Rockstar’in 22 Yilda Ne Kadar Ilerledigini Gosteriyor

Grand Theft Automaticky 6Grand Theft Automaticky: San AndreasGTA: San AndreasFinal Fantasy XKingdom HeartsDevil May Cry 3Grand Theft Automaticky: The Trilogy — Definitive EditionSan Andreas

Polygon.com

Tercih Edilen Kaynak Olarak Ekle

Google Discover’dan bizi takip edin

Ayrıca, oyununu bir kontrol cihazıyla oynamam mümkün değildi. O kontrollerle hiç olmazdı.

San Andreas’ çıkışından bu yana 22 yıl geçti. O zamanlar bu oyun, devasa haritası ve yapabileceğiniz şeylerin tükenmeyen listesiyle yalnızca teknolojik bir devrim gibi görünmekle kalmıyor, aynı zamanda hissettirdiği kadarıyla bir şehir destanı sunuyordu. Carl “CJ” Johnson adlı bir sokak çetesinin üyesini takip ediyoruz ve inanamazsınız, hâlâ ona bir çocukluk arkadaşı gibi tanıdık hissediyorum. Annesinin ölümünü daha iyi anlamak için memleketine dönüyor, ancak eski çete arkadaşı Grove Street Families’in bir çete savaşında hayatta kalmaya çalıştığını buluyor. Oyun, sistematik şiddetin hızlı bir gösterisi sonrası polisten dışarı atılmasıyla başlıyor. Eski mahallesine ulaşmak için yakındaki bir bisiklete atlıyor. Açılış sekansında bisiklete binip Grove Street’e doğru sürdiğim o anda yeniden 14 yaşındaki kendim oldum — elbette daha yorgun bir versiyon, ama hâlâ saygı kazanan ve stillikle her şeyi patlatan bir versiyon. Tamam mı!

Ancak o bisiklete binmek, aynı zamanda Rockstar Hry’in eskiden ne kadar katı bir şekilde kontrol edildiğini de hatırlattı. Bisikleti yönlendirmek, bir kamyon sürmeye çalışıyormuş gibi hissettiriyor ve CJ ile dolaşırken nişan almaya çalışmak, dijital avatarın yönü aniden değiştirmeye ısrar etmesi nedeniyle çoğu zaman aklımı başımdan aldı. Elbette, ‘i, son yirmi yılda oyun geliştirmenin ve genel olarak teknolojinin ne kadar geliştiğine tanıklık ettikten sonra oynamak bazı tavizler gerektiriyor; ancak , 22 yıllık bir Grand Theft Automaticky oyununa dönmek size aslında her şeye perspektif kazandırıyor.

Araştırma ve karakterleri sevmek ile kontrollerden nefret etmek arasındaki bu zıtlık, “OG Loc” görevinde doruğa ulaştı. “OG Loc,” Big Smoke’nin görevlerinden biri; bu görevde Big Smoke, Sweet ve CJ, eski dostları Jeffrey’i almak için polis istasyonuna giderler. Jeffrey, sınırsız bir şekilde çete hayatına girmeye çalışırken yeni bir kimlik edindi: “OG Loc” ve küçük suçlar işleyerek hapse düştü. Hapiste ise Jeffrey, kendi ifadeleriyle söylemek gerekirse, ritimlerini çaldığı için başka bir mahkûm tarafından cinsel istismara uğrar.

Polygon’un Wishlister bültenine abone olun

Gelecekte oynamayı seveceğiniz oyunlara dair haftalık bir rehber. Satın alma yok, taahhüt yok — sadece ileri tarihli tasarruf.

Ücretsiz. İstediğiniz zaman aboneliği iptal edin.

Jeffrey aracılığıyla , suç hayatının fetişleştirilmesini ve bunun parçası olanların etrafını saran etikleri konu alıyor. Jeffrey, her zaman Grove Street’teki arkadaşlarının içinde bulunduğu evrene ait olmak istiyordu; çete üyesi olmanın kendisine kazandıracağı statü ve gücü arıyordu. Jeffrey’yi ilk gördüğünüzde, onun çete kişiliğinin, bir “gerçek” çete üyesinin ne yaptığını düşündüğü şeyin zorlamayla sergilediği bir performans olduğu birkaç saniye içinde anlaşılıyor.

Arkadaşları CJ, Big Smoke ve Sweet, Jeffrey’yi tutumları ve seçimleri nedeniyle azarlamazlar, ancak ona masum bir çocuk, Sweet’in defalarca söylediği gibi bir “aptal” olarak bakarlar. Zira bu insanların her birinin hayatı ve onları suçlu haline getiren sebepler farklı olsa da, eğer suça karışmama seçeneğiniz varsa, karışmamalı olduğunuz konusunda bir görüş birliği vardır. Jeffrey’nin üniversiteye gitme şansı vardı (Big Smoke, “Hey Jeffrey, sen üniversiteye gideceksin sanıyordum, uh” diyerek onu kızdırır), ancak bunun yerine kötü bir çocuk olmaya çalışmaktadır.

“OG Loc,” beni ve Brezilya’da (yaşadığım yer) birçok insanı bu kadar çok etkileyen oyunun neden bu kadar büyük yankı uyandırdığını daha iyi anlamamı sağlayan büyüleyici bir hikaye anlatıyor. Oyunu 22 yıl önce oynadığımda, birçok nedenden dolayı yazılarını bu kadar çok okuyup zevk alamayacağımı düşünüyorum. Yine de, Freddy adlı OC Loc’un tacizcisini avayıp öldürmeye çalışırken oyunu oynarken kendimi bu kadar çaresiz hissedecek kadar hazır olduğumu düşünmüyorum.

Jeffrey’i aldıktan sonra görev, sizi Freddy’nin evine götürür. Jeffrey’in eski hapishane arkadaşı ona, “Bu sadece bir hapishane işiydi” diyerek alay eder ve bir motosikletle kaçar. Jeffrey, “Şöhretimi korumam lazım!” derken, CJ’den başka bir motosiklet kullanarak takipte ona yardım etmesini ister. Freddy hiçbir zaman kafasını çalmamıştı, ancak Jeffrey’ye saldırdığında onun onurunu gasp etmişti; Jeffrey bunu şiddetli bir intikarla geri kazanmaya çalışır. Bu karakterlerin etik değerleri burada ön plandadır, ancak ardından gelen şey, oynadığım en sinir bozucu takip dizisinden biridir.

Freddy arkalardan sürüp gidiyor, ben de ona yetişmeye çalışırken sürekli yakın binaların duvarlarına çarpıyor, bu da hem CJ’nin hem de OC Loc’un uçuruma savrulmasına neden oluyordu. Motosikleti ayağa kaldırmak ve tekrar sürmeye başlamak sonsuz sürüyordu. Sonunda o arkalara karşı kazandığımda, oyunun katı sürüş kontrolleriyle baş etmem gerekiyordu. Freddy’yi takip etmek için yaptığım U dönüşleri, her hareketin hızını ve açısını hesaplamak zorunda kaldığım bir boss savaşı gibi hissettiriyordu. Her motosikletten düştüğümde ya da doğru sokağa girmek için değerli saniyeler harcayarak motosikleti manevra ettiğimde, süreci hızlandıramadan çılgınca, “Çabuk!! Freddy kaçıyor ve bu görevi beşinci kez tekrar başlatmak istemiyorum!!!” diye içimden çığlık atarken kumandamın düğmelerine öfkeyle basıyordum.

GTA: San AndreasGTA 6GTA: San Andreas