•Rozwiązanie dyskretne do analizy pęknięć betonu
Birgit Beckmann, Kai Schicktanz, Dirk Reischl i Manfred Curbach opublikowali w 2012 roku pracę pod tytułem “Simulacja pęknięć i rozwoju rys betonu metodą DEM” w czasopiśmie “Structural Concrete”, wydawanym przez wydawnictwo Wiley. Praca ukazała się w tomie 13, numerze 4, na stronach 213-220, i posiada DOI 10.1002/suco.201100036 z ISSN 1464-4177.
W pracy zastosowano metodę elementów dyskretnych (DEM), aby modelować, jak pęknięcia betonu i jak rozwijają się w nim rysy. DEM traktuje ciało jako zbiór odrębnych elementów, a nie jako ciągły medium, co pozwala na wykazanie ścieżek pęknięć i rozprzestrzeniania się rysów wynikających z interakcji między poszczególnymi cząstkami lub blokami. Autorzy zastosowali ten podejście konkretnie do betonu, materiału quasi-brytlenego, którego zachowanie w momencie uszkodzenia zależy w dużej mierze od mikrostruktury wewnętrznej.
Miejsce w szerszym kontekście badań Manfreda Curbacha
Manfred Curbach, urodzony 28 września 1956 roku w Dortmund, to niemiecki inżynier i akademik, który prowadził rozwój betonu zbrojonego włóknami i betonu zbrojonego węglowym. Obecnie pełni funkcję profesora w Technicznym Uniwersytecie w Drąższtacie w ramach Instytutu Struktur Betonowych, gdzie betonowe konstrukcje stanowią jego główny obszar badawczy. Jego praca obejmuje badania od podstawowych do zastosowań na poziomie polu.
Do jego innych tematów badawczych należą zachowanie materiałowe betonu pod obciążeniami wieloosiowymi i pod wysokimi prędkościami obciążenia, a także działanie i wysokie prędkości w betonie i konstrukcjach betonowych, gdzie założył centrum badawcze, które jest uznane na międzynarodowej arenie. Praca z metodą DEM związana jest z jego zainteresowaniem tym, jak beton reaguje na skomplikowane warunki obciążenia.
Pozostałe badania dotyczące zachowania betonu
Studium o złamaniach z 2012 r. znajduje się obok innych publikacji autorstwa Curbacha i współpracowników, badających beton w trudnych warunkach. W 2016 roku Matthias Quast i Manfred Curbach opublikowali pracę “Beton pod dwuwymiarowym obciążeniem dynamicznym” w czasopiśmie Procedia Engineering, a Robert Ritter i Curbach przeprowadzili badanie “Formy hiperpowierzchni betonu pod wielowymiarowym obciążeniem” w czasopiśmie ACI Materials Journal. Sebastian Wilhelm i Curbach przeprowadzili eksperymenty i nie-linearne analizy numeryczne konstrukcji podwodnych do użytku w głębinach, wykonanych z ultra-wysokiej jakości betonu. Robert Zobel i Curbach przeprowadzili numeryczne badanie komponentów betonowych zbrojonych i zaprawionych pod dwuwymiarowymi naprężeniami. Dodatkowe odpowiednie prace obejmują pracę P. Mácy, E. Panteki i M. Curbacha z 2016 roku na temat zachowania naprężeń i przesunięć w połączeniu betonu i stali pod wysokimi prędkościami obciążenia, opublikowaną w czasopiśmie International Journal of Computational Methods and Experimental Measurements.
Kontekst publikacji
Publikacja z 2012 roku znajduje się wśród wybranych publikacji Curbacha. Podrobna lista publikacji, dostępna z strony Reinforced Concrete Institute, została archiwizowana na Wayback Machine 9 listopada 2018 r. Szersze wkłady Curbacha obejmują kierowanie programów badawczych finansowanych przez niemiecki Federalny Ministerstwo Edukacji i Badań, a w 2016 roku otrzymał niemiecką Nagrodę Przyszłości razem z Chokri Cherif i Peterem Offermannem.
Ta wyjaśnienie jest adaptacją z Wikipedii i jest dostępna pod licencją CC BY-SA 4.0.
Dołącz do dyskusji