Najbardziej irytująca misja w GTA: San Andreas pokazuje, jak bardzo Rockstar posunął się naprzód przez 22 lata

Z nadchodzącą premierą zdecydowałem, że nadszedł czas, aby powrócić do prawdopodobnie największej gry mojego dzieciństwa: . W 2005 roku była jedną z pierwszych czterech gier, które kupiłem na PlayStation 2, wraz z , i . Skoro nie mogę już cieszyć się tą wersją gry, w którą grałem tak wiele razy jako dziecko, nabyłem , która zawiera , na Steam i uruchomiłem grę.

Dodaj w Google

Ustaw jako preferowane źródło

Obserwuj w Google Discover

Nie było mowy, żebym grał w na padzie. Nie z takimi sterowaniem.

Minęło 22 lata od premiery . Wtedy ta gra nie tylko wydawała się technologiczną rewolucją, ze swoją gigantyczną mapą i nieskończoną listą rzeczy, które można było robić, ale także przedstawiała coś na kształt miejskiego eposu. Podążamy za członkiem ulicznego gangu o imieniu Carl “CJ” Johnson i, cholera, nadal mam wrażenie, że znam go jak kogoś z dzieciństwa. Wraca do swojego rodzinnego miasta, żeby dowiedzieć się więcej o śmierci swojej matki, tylko po to, by znaleźć swoich starych kolegów z gangu Grove Street Families, próbujących przetrwać wojnę gangów. Gra zaczyna się od tego, że wyrzucają go z radiowozu po krótkiej demonstracji systemowej przemocy. Żeby dostać się do swojej dawnej dzielnicy, chwyta stojący nearby rower. W momencie, gdy wsiadłem na rower w sekwencji otwającej i wjechałem na Grove Street, znów byłem sobą z 14 lat — bardziej zmęczoną wersją, owszem, ale taką, która nadal zdobywa szacunek i wywija fasy w stylu. Jaja!

Ale jazda tym rowerem przypomniała mi też, jak bardzo Rockstar 游戏 był kiedyś surowo kontrolowany. Kierowanie rowerem sprawia wrażenie, jakbym prowadził ciężarówkę, a bieganie z CJ-em podczas próby celowania doprowadzało mnie do szala częściej niż nie, bo cyfrowy awatar upierał się przy nagłej zmianie kierunku. Jasne, granie w po zobaczeniu, jak bardzo ewoluowały produkcje gier i technologia w ogóle na przestrzeni ostatnich dwóch dekad, wymaga pewnych ustępstw, ale , powrót do dwudziestodwuletniej gry Grand Theft 自动 naprawdę daje to do zrozumienia.

Ten kontrast miłości do eksploracji i bohaterów przy jednoczesnej nienawiści do sterowania osiągnął punkt kulminacyjny w jednej misji: misji „OG Loc”. „OG Loc” to jedna z misji Big Smoke’a, w której on, Sweet i CJ idą na stację policyjną, aby odebrać Jeffrey’a, starego przyjaciela. W swej bezgranicznej próbie wejścia w życie gangsterskie Jeffrey przybrał nową tożsamość, „OG Loc”, i zaczął popełniać drobne przestępstwa, co doprowadziło go do aresztowania. Kiedy jest w więzieniu, Jeffrey jest napadany seksualnie przez innego więźnia, który, według niego, skradł jego rymy.

Zapisz się do newslettera Polygon Wishlister

Cotygodniowy arkusz podpowiedzi, co ostatecznie pokochasz do gry. Bez kupowania, bez zobowiązań — tylko odkładanie na później.

Darmowe. Wypisz się w dowolnym momencie.

Przez Jeffrey omawia fetyszyzację życia przestępczego i etykę, która otacza tych, którzy są jego częścią. Jeffrey zawsze chciał należeć do uniwersum, do którego należą jego przyjaciele z Grove Street, szukając statusu i mocy, jakie przynosiłoby bycie gangstrem. Wystarczą kilka sekund, aby zobaczyć Jeffrey po raz pierwszy, aby zrozumieć, że jego gangsterska persona to wymuszona gra tego, co według niego robi “prawdziwy” gangster.

Jako jego przyjaciele, CJ, Big Smoke i Sweet nie wyrzucają Jeffreyowi jego postawy i wyborów, lecz postrzegają go jako naiwnego chłopaka — „głupca”, jak nazywa go Sweet nie raz. W końcu, choć życie każdego z tych ludzi i przyczyny, które doprowadziły ich do stania się przestępcami, są różne, istnieje konsensus, że jeśli ktoś ma możliwość uniknięcia udziału w przestępstwach, to nie powinien się w nie angażować. Jeffrey miał szansę pójścia na studia (Big Smoke prowokuje go, mówiąc: „Hej Jeffrey, myślałem, że pójdziesz, eee, na studia”), zamiast tego jednak udaje złego chłopca.

„OG Loc” opowiada fascynującą historię, która naprawdę pomogła mi jeszcze lepiej zrozumieć, dlaczego ta gra tak bardzo do mnie przemawia i do wielu innych osób w Brazylii (gdzie mieszkam). Nie myślę, że byłbym w stanie przeczytać i w tak dużym stopniu cieszyć się jej treścią tak, jak robiłem to, grając w tę grę 22 lata temu, z wielu powodów. Jednocześnie nie myślę też, że byłem gotowy na tak wielkie odczucie rozczarowania, grając w tę grę, gdy próbowałem dopaść i zabić Freddy’ego, dręczyciela OG Loca.

Po podjeździe po Jeffreya misja zabiera nas do domu Freddy’ego. Stary towarzysz Jeffreya z więzienia drwi z niego, mówiąc, że „to była tylko więzienna rzecz”, i odjeżdża na motocyklu. Jeffrey mówi: „Muszę obronić swoją reputację!”, prosząc CJa o pomoc w poгонi za pomocą innego roweru. Freddy nigdy nie skradł jego rymów, ale atakując Jeffreya, pozbawił jego godności, którą Jeffrey próbuje odzyskać przez przemocową zemstę. Wartości etyczne tych postaci są tutaj w grze, ale to, co następuje, to jedna z najbardziej irytujących sekwencji poгонi, jakie kiedykolwiek grałem.

Freddy przejeżdża przez wąskie uliczki, a gdy próbowałem nadążyć za nim, wielokrotnie uderzałem w śiany pobliskich budynków, przez co CJ i OC Loc latali w powietrzu. Postawienie motocykla i ponowne ruszenie zajmowało wieki. Kiedy wreszcie odniósłem zwycięstwo w mojej walce z uliczkami, musiałem uporać się ze sztywnym sterowaniem w grze. Wykonywanie zawrotów, aby śledzić Freddy’ego, przypominało walkę z bossami – trzeba było liczyć prędkość i kąt każdego pojedynczego manewru. Za każdym razem, gdy spadałem z motocykla lub traciłem cenne sekundy na manewrowanie, aby wjechać na właściwą ulicę, uderzałem w przyciski kontrolera, bezskutecznie próbując przyspieszyć proces, krzycząc w myślach: „Szybciej! Freddy ucieka, a ja nie chcę zaczynać tej misji po raz piąty od nowa!!!”

GTA: San AndreasGTA 6GTA: San Andreas