Aanhangers van Deus Ex, Dishonored en Gloomwood rollen de term ‘immersive sim’ zo vaak mogelijk over hun tongen, genietend van de liefdevolle associaties met first-person drawer-gedol en schuldige moordpartijen.
Toch ontstaat er onder de makers van deze games een soort consensus: het is echt moeilijk om een immersive sim te verkopen terwijl je hem bij zijn naam noemt. “Is het een goede marketingterm? Nee,” zegt Dave Oshry, CEO van New Blood Interactive. “Het is een rotterm. Het is vreselijk.”
(Image credit: New Blood)
New Blood stond eerst bekend om zijn boomer shooters, namelijk Dusk en Ultrakill, maar heeft jaren geïnvesteerd in twee early-access immersive sims, de goed ontvangen Gloomwood en Fallen Aces. Oshry grap graag dat hij “al het geld investeert in immersive sims, zodat we failliet kunnen gaan zoals de grote studios die ons zijn voorgegaan, zoals Looking Glass.”
Nieuwste Video’s Van
PC Gamer
Toch had hij de term ‘immersive sim’ nog nooit gehoord tot Dillon Rogers, lead van Gloomwood, aan het werk ging aan zijn open wereld geïnspireerd door Thief en Resident Evil. “Hij zei: ‘Zo noemen die dingen.’ En ik: ‘Ik heb er in mijn hele leven nog nooit eentje van gehoord. Waar heb je het eigenlijk over?'”
Oshry was niet onbekend met het genre. Hij was grootgebracht met zijn bewondering voor Deus Ex en Thief. “Maar Thief was een stealth-game,” bezwijkt hij. “Ik noemde het een stealth-game. Deus Ex noemde ik een FPS-RPG omdat het een FPS was, maar het was een RPG. Je had punten die je in dingen stopte. Dat is wat een RPG is, zoals Diablo.”
(Beeldcredit: New Blood)
Natuurlijk is het inplanten van vaardigheden en eigenschappen een fenomeen dat zich in de decennia sindsdien heeft verspreid door het hele spectrum van mainstream-games van alle soorten. Maar het klopt: in het jaar 2000 was dit grotendeels voorbehouden aan RPG’s. Deus Ex, met zijn dialoog, verhalende keuzes en dodelijke greasel-combat, leek een natuurlijke aanvulling op dat genre.
System Shock en Deus Ex, dat waren RPG’s,” zegt Oshry. “Mensen noemden ze RPG’s. Dat is juist het grappige aan een immersive sim. Je zit helemaal ondergedompeld in deze wereld. Je bouwt je personage uit. Ja, dat noem je een RPG, maat. Dat is een role-playing game.
Speelt deze eeuwenoude discussie over definities er echt toe, zolang de spellen maar goed zijn? Wel, misschien doet hij dat wel. Omdat immersive sims door veel grote uitgevers worden beschouwd als niche en onhaalbaar. En RPGs? “Die brengen veel geld op en verkopen veel exemplaren,” zegt Oshry. “Je zou kunnen betogen dat Baldur’s Gate 3 een immersive sim is, vanwege de manier waarop Larian hun spellen bouwt. Het is niet in de eerste persoon, maar je kunt dozen stapelen en toverspreuken gebruiken om dingen naar je toe te trekken en problemen op unieke manieren op te lossen.”
(Beeldcredit: New Blood)
Het argument hoorde ik eerder al—intussen zelfs al door senior Larian-ontwikkelaars, die hun Forgotten Realms-opus zelfs een immersive sim noemden. Maar je zult die term nergens in de trailers of op de Steam-pagina vinden. “Als je iets als een RPG op de markt brengt, dan doe je dat beter dan als je het als een immersive sim op de markt brengt,” zegt Oshry.
Een paar jaar geleden zei Raphael Colantonio, oprichter van Arkane, mij dezelfde ding. “Niemand vraagt zich af wat een RPG is,” zei hij. “We kunnen wel debatteren over of de Bethesda-RPG’s nu een immersive sim zijn of niet, maar wie maakt dat uit? De markt begrijpt gewoon wat een RPG is. Hetzelfde geldt voor Baldur’s Gate. Als je zegt: ‘Dit is een immersive sim’, dan heb je een heel klein percentage mensen dat er super van op aan gaat omdat ze weten wat dat betekent. En de rest gaat dan denken: ‘Wat is dat nou?'”
Tijdens het maken van Arkane’s Prey verspilde de ontwikkelaar veel tijd aan het uitleggen aan de beoogde doelgroep wat een imsim was. Tijd die beter had kunnen worden besteed aan het overtuigen van potentiële spelers van de vreugdevolle mogelijkheden van de gloo-kanon. Bethesda was teleongesteld over de verkoopcijfers van Prey en zette het studio aan het werk aan Redfall—een route die uiteindelijk leidde tot de sluiting van Arkane Austin onder Xbox.
(Imagecredit: Trey Powell en Jason Bond)
Je zou kunnen betogen dat ‘immersive sim’ een intern jargon is dat zijn grenzen heeft overschreden. Voor de alumni van Looking Glass was het cruciaal—een manier om een gedeelde reeks principes te codificeren in een tijdperk waarin de vocabulaire van game design verre van vaststond. Figuren zoals Warren Spector begonnen het gebruik ervan te verspreiden via interviews en postmortems. En voor fans voelde het adopteren van de term een beetje alsof je bij een club aansloot.
Ik denk dat de term ‘immersive simulation’, als je weet wat dat is, dan weet je ook wat je krijgt,” zegt Oshry. “‘Oh, cool! Het is een game waarin ik problemen kan oplossen door dozen op te stapelen en door ventilatieopeningen te kruipen en mensen van achteren neersteken.’ Maar het is geen goede marketingterm. En ik denk niet dat het helpt. Het is heel niche, want als je ‘immersive sim’ zegt, denken mensen: ‘Dus het is een simulator?’ Mainstreammensen hebben er geen idee van wat dat betekent, en de mensen die weten wat dat betekent, hoefde je het sowieso niet te verkopen. Want die zijn op zoek naar games zoals die.
Toen New Blood Gloomwood begon te promoten, probeerde Oshry het imsim-probleem te omzeilen, maar creëerde daarmee een nieuw probleem. “In mijn marketinggenie dacht ik: laten we het ‘Thief met geweren’ noemen,” zegt hij. “Dat verkoopt makkelijk. Maar het is een zegen en een vloek om al die fans van de Thief-spellen naar je toe te trekken die al deze dingen van je verwachten. En Gloomwood is duidelijk niet alleen ‘Thief met geweren’, het leent zich van Call of Cthulhu en Resident Evil. Net als de meeste van onze spellen is het een mengsel van zo veel genres. ‘Thief met geweren’ was een heel makkelijke elevator pitch. Maar het brengt veel verwachtingen met zich mee.”
(Beeldcredit: New Blood Interactive)
In tegenstelling tot andere termen is ‘boomer shooter’ een overduidelijk nuttige marketingterm gebleken tijdens het hele bestaan van New Blood. “Er zijn mensen die zeggen: ‘Wat bedoel je met boomer shooter? Boomers hebben die games toch niet gespeeld?'” zegt Oshry. “Dat is niet wat het betekent. En ja, dat deden ze wél. Mijn vader was een boomer en hij heeft die games gespeeld. Ik denk dat John Romero en John Carmack tot de generatie X behoren, maar Sandy Peterson is verdomme zeker een boomer. Maar zodra je ‘boomer shooter’ zegt, weten mensen precies wat het is. Ja, het is een game zoals Doom en Quake en dergelijke.”
Je zult opmerken dat, wanneer New Blood Gloomwood en Fallen Aces samenbrengt met het Stalker-achtige Blood West op Steam, ze collectief ‘de stealth-trilogie’ worden genoemd. “Omdat dat is wat mensen aantrekt,” zegt Oshry. “Als we het de immersive-sim-trilogie zouden noemen, zou niemand fucking de games kopen.”
2026 games
: Our all-time favoritesFree PC games
: Finest gunplayBest RPGs
: Better together
Have thoughts, questions, or benchmarks on this topic? Join the discussion on our forums.
Join Discussion ➔
Únete a la conversación