In tegenstelling tot jou, waarschijnlijk, speel ik op dit moment niet Nintendo’s Switch 2-remake van . Ik heb zelfs een vriendelijk aanbod van mijn redacteur afgewezen om het te reviewen. Niettelessen het zou mijn favoriete Zelda-spel kunnen zijn (vooral door het feit dat het de eerste was die ik speelde) en ongetwijfeld een van de beste spellen ooit — zo dicht bij een als het medium maar kan komen.

Ik heb de extatische recensies gelezen, er een aantal van mijn eigen vrienden, zoals Keza MacDonald en Christian Donlan, en natuurlijk Giovanni Colantonio van Polygon zelf, die ik ken als mensen met gezond verstand en een verfijnd smaakgevoel, die dezelfde eerbied voor deze game en deze serie delen als ik. Ik vertrouw hen.
Ik vertrouwen Nintendo ook, vooral nu duidelijk is dat de game is ontwikkeld door het eigen Zelda-team en niet uitbesteed is aan een externe studio. Ik vertrouw de producers Eiji Aonuma en Hidemaro Fujibayashi, veteranen van de gouden eeuw van Zelda en architecten van de grote heropleiding van , die Gio deze week heeft gesproken. Ik vertrouw hun besluit om door te geven aan jongere ontwikkelaars bij Nintendo om hen op te leiden en te inspireren, maar ook om het verouderde spel van jeugd en leven te voorzien.
Ik weet ook dat dat werk nodig heeft. Ik heb onlangs even de originele versie voor de Nintendo 64 gespeeld en terwijl ik nog steeds betoverd was door die vreemd spookachtige sfeer, merkte ik dat het, net als zo veel vroege 3D-spellen, een strijd leek te leveren tegen klungelige, nauwelijks afgewerkte technologie die het de afgelopen 28 jaar langzaam heeft verloren. Ik ben er eerlijk gezegd niet zeker van dat het nu nog steeds leuk is om te spelen.
En dit doet er voor mij toe, want mijn zoon van tien jaar is dol op Zelda — wat voor hem betekent. Hij vindt het beste spel ooit, en ik zou dat niet direct tegen hem in willen brengen. Hij heeft de -manga gelezen en wat gespeeld met andere spellen uit de reeks, waaronder de remake van en , maar echt thuisgevoeld in geen enkel ervan. Eerlijk gezegd heb ik hem ertegens aangeraden om de originele niet te proberen te spelen.
Dus de -heruitvoering komt op het perfecte moment voor hem. Hij is er uitzonderlijk blij mee. Hij zal het krijgen, samen met zijn eigen Switch 2 om het op te spelen, als kerstcadeau. Probeer je in zijn schoenen te verplaatsen. (Misschien ben je dat een keer zelf geweest, en heb je de originele , of de 3DS-versie, als kinderkerstcadeau gekregen.) Kun je je iets beters voorstellen?
Ook… als ik eerlijk ben, doe ik het misschien niet alleen voor hem. Want ik pak op kerstmorgen mijn eigen exemplaar uit. Ik zal dit magische spel spelen, weg van mijn werk, buiten de rest, in de gezellige, tevreden, stille bubbel van de feestdagen, omgeven door mijn familie. Misschien voel ik me dan ook alsof ik weer 10 ben. Zoals ik al zei: kun je je iets beters voorstellen?
eShop-spel van de week: Zero Parades: Director’s Cut
ZA/UM, de makers van — wel, een deel van hen; het is ingewikkeld — komen terug met nog een prachtig grappige, donkere en emotioneel complexe narratieve RPG die tabletop-dicerollen gebruikt om de tekorten van de mens te enumereren. Eén ervan met name: een niet erg, heel slechte spion die probeert boete te doen voor een verschrikkelijke verraad.
Nintendo Classics game van de week: Mega Man 2
Deze NES-klassieker van Capcom uit 1988 is eenvoudigweg een van de beste actie-platformgames aller tijden. Het is des te opmerkelijker, aangezien de ontwikkelaars de oorspronkelijke versie in hun vrije tijd moesten samenstellen nadat de originele release werd beschouwd als een teleurstellende verkoop. Nu is Mega Man een gewaardeerde franchise, bestemd om volgend jaar terug te keren.
Nintendo Music-nummer van de week: “Hyrule Field Main 主题” uit The Legend of Zelda: Ocarina of Time (2026)
Ik speel niet, maar ik mag wel luisteren naar de achtbaansoundtracksample die zojuist is uitgebracht op Nintendo Music, en die is absoluut heerlijk. De prachtig geproduceerde en uitgevoerde nieuwe arrangements van Koji Kondo’s onsterfelijke melodieën zijn zowel een enorme upgrade als een overtuigend bewijs dat Kondo zijn muziek vanaf het begin al vol drama, humor en verfijning had gestoken. Onmogelijk om een favoriet te kiezen uit de volledige flamenco van “Gerudo Valley,” de geschreeuwde muntfluitjes, accordeons, hoboen en viooltjes van “Market,” of de treurige mondharmonica van “Kakariko Village.” Maar laten we het hebben over de tienminuten durende “Hyrule Field Main 主题” vanwege de pure epische omvang.
De legende van Zelda: Ocarina of Time
- 5 november
- Prachtige heruitgave van de beste game ooit
- 5 november
- Poort van het controversiële, verleidelijke actiespel
Marvel’s Guardians of the Galaxy
- 5 november
- Leuk, levendig Marvel-avonturenspel krijgt zijn Switch 2-port
Shrek 2 Remastered
- 10 november
- Switch, Switch 2
- De liefdevol herinnerde film-gekoppelde film komt terug
- 10 november
- Boeiend, woordloos, detectiveraadsel op basis van kaartjes
Have thoughts, questions, or benchmarks on this topic? Join the discussion on our forums.
Join Discussion ➔

参与讨论