Η πιο εκνευριστική αποστολή του GTA: San Andreas δείχνει πόσο έχει προχωρήσει η Rockstar σε 22 χρόνια

Με την επερχόμενη κυκλοφορία του , αποφάσισα ότι ήταν η στιγμή να ανατρέξω σε αυτό που ίσως ήταν το μεγαλύτερο παιχνίδι της παιδικής μου ηλικίας: . Το 2005, το ήταν ένα από τα πρώτα τέσσερα παιχνίδια που αγόρασα για το PlayStation 2, μαζί με το , το και το . Επειδή πλέον δεν μπορώ να απολαύσω αυτή την έκδοση του παιχνιδιού που έπαιξα τόσες φορές παιδί, απέκτησα το , το οποίο περιλαμβάνει το , στο Steam και εκκίνησα το παιχνίδι.

Προσθέστε το στο Google

Προσθήκη ως Πιστοποιημένη Πηγή

Ακολουθήστε μας στο Google Discover

Επίσης, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να παίζω με το χειριστήριο. Όχι με αυτό τον έλεγχο.

Έχουν περάσει 22 χρόνια από την κυκλοφορία του . Τότε, αυτό το παιχνίδι δεν φαινόταν μόνο ως τεχνολογική επαναστάση, με τον γιγαντιαίο χάρτη του και την ατελείωτη λίστα με ό,τι μπορούσες να κάνεις, αλλά παρουσίαζε και κάτι που έμοιαζε με αστικό έπος. Ακολουθούμε έναν μέλος συμμορίας του δρόμου, τον Carl “CJ” Johnson, και ρε παιδιά, ακόμα νιώθω ότι τον γνωρίζω σαν παιδικό φίλο. Επιστρέφει στην πατρίδα του για να μάθει περισσότερα για τον θάνατο της μητέρας του, μόνο και μόνο για να βρει τους φίλους του από την παλιά του συμμορία, τους Grove Street Families, να προσπαθούν να επιβιώσουν από έναν πόλεμο συμμοριών. Το παιχνίδι ξεκινά με αυτόν να πετάγεται έξω από ένα αστυνομικό όχημα, μετά από μια γρήγορη επίδειξη συστηματικής βίας. Για να φτάσει στην παλιά γειτονιά του, αρπάζει ένα κοντινό ποδήλατο. Την στιγμή που ανέβηκα στο ποδήλατο κατά τη διάρκεια της εισαγωγής και έκανα ποδήλατο προς το Grove Street, ήμουν ξανά ο εαυτός μου στα 14 μου χρόνια — μια πιο κουρασμένη έκδοση, βέβαια, αλλά μια που ακόμα κερδίζει σεβασμό και τα κάνει όλα με ύφος. Ναί και μάλιστα!

Ωστόσο, το να οδηγείς αυτό το ποδήλατο μου θυμίσε επίσης το πόσο αυστηρά ελεγχόμενη ήταν κάποτε η Rockstar Hry. Η κίνηση του ποδήλατου μοιάζει σαν να προσπαθείς να οδηγήσεις ένα φορτηγό, και το να κινείσαι περιμετρικά με τον CJ ταυτόχρονα με τη προσπάθεια στοχευσης με έκανε τρελό πιο συχνά παρά λιγότερο, καθώς ο ψηφιακός χαρακτήρας επιμένει να αλλάζει απότομα κατεύθυνση. Φυσικά, το να παίζεις μετά την παρατήρηση του πόσο εξελίχθηκε η ανάπτυξη παιχνιδιών και η τεχνολογία γενικότερα τα τελευταία δύο δεκαετίες απαιτεί κάποιες παραχωρήσεις, αλλά , η επιστροφή σε ένα παιχνίδι Grand Theft Automaticky 22 ετών πραγματικά το τοποθετεί σε σωστό πλαίσιο.

Αυτός ο αντίκτυπος της αγάπης για την εξερεύνηση και τους χαρακτήρες ενώ μισούσαμε τους ελέγχους κορυφώθηκε σε μία αποστολή: την αποστολή “OG Loc”. Η “OG Loc” είναι μία από τις αποστολές του Big Smoke, κατά τη διάρκεια της οποίας εκείνος, ο Sweet και ο CJ πηγαίνουν στο αστυνομικό τμήμα για να πάρουν τον Jeffrey, έναν παλιό τους φίλο. Στην ατελείωτη αναζήτησή του να εισέλθει στη ζωή του κακού, ο Jeffrey υιοθέτησε μια νέα ταυτότητα, το “OG Loc”, και ξεκίνησε να διαπράττει μικρά εγκλήματα, τα οποία τον οδήγησαν στη σύλληψή του. Όταν βρίσκεται στη φυλακή, ο Jeffrey βιώνει σεξουαλική κακοποίηση από έναν άλλο κρατούμενο, ο οποίος, σύμφωνα με τον ίδιο, του έκλεψε τους στίχους του.

Εγγραφείτε στο ενημερωτικό δελτίο Wishlister του Polygon

Εβδομαδιαία οδηγός με ό,τι θα λατρέψεις να παίζεις στο μέλλον. Χωρίς αγορές, χωρίς δεσμεύσεις — απλά αποθήκευς για αργότερα.

Δωρεάν. Διαγραφή οποιαδήποτε στιγμή.

Μέσω του Jeffrey, το εξετάζει την φετιχοποίηση της εγκληματικής ζωής και την ηθική που την περιβάλλει. Ο Jeffrey είχε πάντα θέλει να ανήκει στο σύμπαν στο οποίο ανήκουν οι φίλοι του από τη Grove Street, αναζητώντας το κύρος και τη δύναμη που θα του προσέφερε η ζωή ενός μπράβου. Αρκούν μερικές δευτερόλεπτα μετά τη πρώτη γνωριμία σου μαζί του, για να καταλάβεις ότι η εγκληματική του ταυτότητα είναι μια επιβαλλόμενη παράσταση του τι πιστεύει ότι κάνει ένας «αληθινός» μπράβος.

Ως φίλοι του, ο CJ, ο Big Smoke και ο Sweet δεν επιτιμούν τον Jeffrey για τις στάσεις και τις επιλογές του, αλλά τον βλέπουν ως έναν αθώο αγόρι — ένα «μωρό», όπως τον αποκαλεί ο Sweet περισσότερες από μία φορές. Μετά από όλα, αν και η ζωή του καθενός από αυτούς και οι λόγοι που τους οδήγησαν στο να γίνουν εγκληματίες είναι διαφορετικοί, υπάρχει συναίνε ότι αν κάποιος έχει την επιλογή να μην εμπλακεί σε εγκλήματα, δεν πρέπει. Ο Jeffrey είχε την ευκαιρία να πάει πανεπιστήμιο (ο Big Smoke τον προειδοποιεί λέγοντας: «Hey Jeffrey, σκέφτηκα ότι θα πήγαινες, uh, πανεπιστήμιο»), αλλά αντίθετα παίζει τον κακό.

Το “OG Loc” αφηγείται μια συναρπαστική ιστορία που μου έκανε πραγματικά κατανοητό ακόμα περισσότερο γιατί αυτό το παιχνίδι έχει τόσο μεγάλη απήχηση σε εμένα και σε πολλούς άλλους στη Βραζιλία (όπου ζω). Δεν πιστεύω ότι θα μπορούσα να διαβάσω και να απολαύσω το κείμενό του όσο το έκανα παίζοντας το παιχνίδι πριν από 22 χρόνια, για πολλούς λόγους. Ωστόσο, δεν πιστεύω ότι είχα έτοιμος να νιώσω τόσο άσχημα παίζοντας αυτό το παιχνίδι, όσο προσπαθούσα να κυνηγήσω και να σκοτώσω τον κακούργο του OG Loc, τον Freddy.

Μετά την ανάληψη του Jeffrey, η αποστολή σας πηγαίνει στο σπίτι του Freddy. Ένας παλιός σύντροφος από τη φυλακή του Jeffrey τον ειρωνεύεται λέγοντας ότι «ήταν απλώς κάτι από τη φυλακή», και φεύγει τρέχοντας με μια μοτοσικλέτα. Ο Jeffrey λέει «Πρέπει να προστατεύσω την εικόνα μου!» καθώς ζητάει από τον CJ να τον βοηθήσει στην καταδίωξη χρησιμοποιώντας μια άλλη μοτοσικλέτα. Ο Freddy ποτέ δεν έκλεψε τους στίχους του, αλλά επιθέτοντας στον Jeffrey, του έκλεψε την τιμή, την οποία ο Jeffrey προσπαθεί να ανακτήσει μέσω βίας εκδίκησης. Οι ηθικές αξίες αυτών των χαρακτήρων παίζουν ρόλο εδώ, αλλά αυτό που ακολουθεί είναι μία από τις πιο ενοχλητικές καταδίωξεις που έχω παίξει ποτέ.

Ο Freddy οδηγεί μέσα από τα σοκάκια, και καθώς προσπαθούσα να τον ακολουθήσω, χτυπούσα συνεχώς τα τοία των γειτονικών κτιρίων, κάνοντας τον CJ και τον OC Loc να εκτοξεύονται μακριά. Το να σηκώσω το μοτοσυκλέτα και να ξανακινήσω έπαιρνε μια ζωή. Όταν επιτέλους νίκησα τον αγώνα μου με τα σοκάκια, έπρεπε να διαχειριστώ τις σκληρές οδηγίες οδήγησης του παιχνιδιού. Οι στροφές 180 μορίων για να ακολουθήσω τον Freddy ένιωθα σαν να ήμουν σε μάχη με μπος, υπολογίζοντας την ταχύτητα και τη γωνία κάθε μεμονωμένης κίνησης. Κάθε φορά που έπεφτα από το μοτοσυκλέτα ή ξόδευα πολύτιμα δευτερόλεπτα για να χειριστώ το όχημα ώστε να εισέλθω στη σωστή οδό, έσπανα τα κουμπιά του κοντρόλ μου, προσπαθώντας χωρίς επιτυχία να επιταχύνω τη διαδικασία ενώ φώναζα μέσα στο μυαλό μου: «Ταχύτερα! Ο Freddy φεύγει, και δεν θέλω να ξεκινήσω αυτό το αποστολή για πέμπτη φορά!!!»

GTA: San AndreasGTA 6GTA: San Andreas